မေ့မရတဲ့ ကိုကို

မေ့မရတဲ့ ကိုကို (စ/ဆုံး)

“ဟာ စိတ်ပျက်စရာပဲကွာ ဖုန်းဘေလ်ကလည်း ကုန်သွားပြန်ပြီ”    ရုံးပိတ်ရက်မို့ မိမိအိမ်လေးထဲတွင်အေးဆေးစွာ အင်တာနက်  သုံးမည်ဟု ကြုံးဝါးထားကာ သုံးတောင်မသုံးရသေးဘူး ဘေလ်က ကုန်သွားသည်။ မင်းမင်းခန့်တယောက်ရေရွတ်ရင် ငွေတသောင်းထုပ်ယူကာ ခပ် လှမ်းလှမ်းကကုန်စုံဆိုင်လေးသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဤရပ်ကွတ်လေးသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ငှါးရမ်းနေထိုင်သည်မှာ မကြာသေးပေ။ မနက်အလုပ်သို့ သွား ညပြန်အိပ်မို့လည်း သူအား လူသိပ်မသိပေ။ ခြံဝန်လေးနဲ့ တထပ်တိုက်ပုလေးက သူ့အတွက် အပန်းဖြေစရာပင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများလည်း အ ရောအနှော မလုပ်သောကြောင့် သက်သောင့်သက်သာရှိလှသည်။

ဖုန်ငွေဖြည့်ကဒ်ဝယ်ပြီး ပြန်အထွက်တွင် အိုး လှလိုက်တာ သူရင်ခုန်လောက်အောင်ပင် ကောင်မလေးမှာ လှရက်နိုင်လွန်းသည်။ အိမ်တွင်းအောင်လေးမို့  အသားရည်လေးမှာ ဝင်းဖန့်ကာ မထူမပါးမျက်ခုံလေးနှင့် မျက်နှာဝိုင်းလေးကို သူငေးကြည့်မိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်မသိ ကောင်မလေးမှာ  “ဦး  နည်းနည်းလောက်ဖယ်ပေးပါလား ”  ရှက်ကို့ရှက်ကန်းအသံလေးမှာ နားဝင်ပီယံလှပေသည်။ အိမ်နေရင်း တပတ်နွမ်းလက်ပြတ်လေးနှင့် အရောင်အဆင်း မ ရှိတော့သော ထမီလေးနှင့် သူမ၏ခန္ဒာကိုယ် ကောက်ကြောင်းလေးများကို အပိုအလိုမရှိစေပေ။ သူလည်း ပြန်ထွက်မသွားသေးပဲ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နှင့် ဆိုင် မှ ပစ္စည်များအား ကိုင်ကာ သူမလေးအား ခိုးရှိုးနေတော့သည်။ ချစ်စရာသူမလေးပြန်ထွက်မှ မသိမသာအနောက်က လိုက်ကာ  “ညီမ ညီမ”   နောက်မှလှမ်း ခေါ်ရာဝယ်  “ရှင် ဘာမေးမလို့လည်း ဟင်” “ညီမက ဒီရပ်ကွတ်ထဲကပဲလား”   “ဟုတ်ပါတယ်.. အစ်ကိုအိမ်ရဲ့ မျက်စောင်းထိုးသုံးအိမ်ကပါ”   “ဟင် ညီမက  အစ်ကို့အိမ်သိတယ်”  “ချချ ”  ဟု သူမကရီရင်း  “သိတာပေါ့ ညီမက ဒီမှာ မွေးကတည်းကနေလာလေ ဒါပဲနော် အိမ်ရှေ့ရောက်နေပြီ အမေတို့သိရင် ဆူလိမ့် မယ်”  သူအားတက်သွားကာ ခြံရှေ့မှပိတ်ရပ်ကာ  “အစ်ကိုညီမလေးနဲ့ ဖုန်းပြောချင်တယ် ဖုန်းနံပတ်ပေးပါလား”  “အို သိမှမသိပဲနဲ့ မပေးပါဘူး”  “ဒါဆို လည်း ရတယ်လေ အိမ်ထဲထိလိုက်တာပေါ့ ” ဟုသူပြောရင်း ကောင်မလေးရှေ့မှ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့ အိမ်ကဆူလိမ့်မယ်” “ဟ အစ်ကိုက လူရမ်းကားမှမဟုတ်တာ အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲ ညီမအမေတို့နဲ့ဝင်မိတ်ဆက်တာပေါ့”   ဟုပြောလိုက်ရာ သူမ တုန်လှုတ်သွားကာ ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိပေ။ ရင်ထဲမှာလည်း လှိုက်မောလာကာ အိမ်ထဲထိ ဘာကြောင်မလိုက်စေချင်လည်း သူမလည်းမစဉ်းစားတတ် တော့ပေ။ နောက်ပြန်လှည့်ကာ သူ့ရှေ့သို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်လှည့်ကာ “တခါပဲပြောမယ်နော် အိမ်ထဲထိမလိုက်နဲ့သိလား”  သနားစရာမျက်ဝန်လေးများကြောင့်  သူခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ၀၉— ဟုပြေားရင်းခြံတခါးပိတ်ကာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ မြသွေးရင်များ တုန်ရင်ကာ အိမ်ထဲသို့ဟန်မပျက် ဝင်လာ သည်။ ”ညဉ်းကလေ ခိုင်းလိုက်ရင်တအားကြာတာပဲ”  “အိုအမေကလည်း မကြာပါဘူး”   ဟုပြောရင်း မိခင်ဖြစ်သူဝယ်ခိုင်းသော ပစ္စည်းများအားချကာ မိမိ အိပ်ခန်းတွင်းသို့ဝင်ကာ အတွင်းမှချက်ချကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်လှည်းချရင်း တုန်ရင်နေသော ရင်ဘတ်အားလက်နှင့်ဖိကာ မိမိတိတ်တခိုးစွဲလမ်း နေရသော အကိုကြီးမှာ ‘ဟွန်းတယောက်တည်း မျက်စောင်းထိုးကာ မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ လူကိုကြည့်နေတာများ တကိုယ်လုံး ဖောက်ထွက်မတတ်ပဲ၊  ပြီးတော့ သူများအိမ်ရှေ့ထိလိုက်လာပြီး ဖုန်းနံပတ်မရမက အတင်းပဲတောင်းသွားသေးတယ်၊ မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ သူမှတ်ကော မှတ်မိပါ့မလား’ ဟု စိတ်ပူကာ မြသွေးတယောက် ဖုန်းအားကောက်ကိုင်ကာ မက်ဆေ့ဘောက်လေးအား ဖွင့်ကြည့်နေမိတော့သည်။

“အယ် အခုမှသတိရတယ်” ဟု ရေရွတ်ရင်းဖုန်ခလုပ်များအားနှိပ်ကာ   “နှစ်သစ်ချစ်ဦးရေ …. နှစ်သစ်ချစ်ဦးရေ…” ဖုန်းအသံလေးကြောင့် အိချောတ ယောက် လန့်ကာသွားမိတော့သည်။ မိမိတယောက်တည်း လမ်းထိပ်က မမမြဆီက အပြာစာအုပ်ငှါးကာ ခိုးဖတ်နေတုန်း ဖုန်းသံကြောင့် စိတ်အနှောက် အယှက်ဖြစ်ကာ “အေး ပြောမြသွေး နင်ကလည်း ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ ဖြေပီးကတည်းက ငါ့ဆီဖုန်းတောင် ဆက်ဖေါ်မရဘူး အခုဘာကိစ္စလည်း”   “မမအိ  ညီမလေးပြောစရာရှိတယ်” “အေးပြောလေ ”  “ဟိုတယောက်လေ သိလား”  “ဘယ်တယောက်လည်း နင့်ဟာက အစမရှိဘာမရှိနဲ့ ”  “မြသွေးပြောပြောနေ တဲ့ ခပ်ချောချာလူကြီးလေး”  ” အော်အေး သိပြီသိပြီ ဘာလည်း နင့်ကိုဟိုက ဖင်လာနှိုက်သွားလို့လား”  “ဟာ အစ်မအိကလည်း ဘာမှန်းလည်းမသိဘူး”   “ဟား.. ကောင်မလေး ရှက်သွားပြီ ပြောပြော”  “အင်း ပြောမယ် အဲ့လူကြီးလေ………”  ဟုအစချီကာ ယနေ့ဖြစ်ပျက်သမျှအား တလုံးမကျန် ပြောပြလိုက် လေသည်။  “မြသွေး နင်တော့ အလိုးခံရတော့မယ် အားကျတယ်ဟာ”  “အယ်.. အမကလည်း ဘာစကားတုန်း”  “ကောင်မ ခုမှလာရှက်မနေနဲ့ ညည်းခံချင် နေတာ ငါသိတာပေါ့” သူမရှက်ရှက်ဖြင့် ဖုန်းချလိုက်လေသည်။ ပါစပ်မှလည်း ပွစိပွစိနှင့် အပျိုကြီးလင်အမြန်ရသွားမှအေးမှာ။ မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ပပမှာ သမီး ဖြစ်သူအား လှမ်းခေါ်ကာ မြသွေးနှင့် ဒေါ်ပပ နှစ်ဦးသား ထမင်းစားကြလေသည်။ ဒေါ်ပပလည်း ကျဆင်းလာသော စီပွားရေးအခြေအနေကြောင့် ယခင်လို  အသုံးအစွဲမကြီးတော့ပဲ ချိုးခြံချွေတာကာ မိမိခင်ပွန်းရှိစဉ်က ကိုယ်ပိုင် အငှါးကားလေးအား ခင်ပွန်း၏တပည်ရင်း အေးမောင်အား နေ့စဉ်ပေးစနစ်ဖြင့်ပင်  ငှါးရမ်းကာ နေထိုင်စားသောက်ရသည်။ ကားမှာလည်း အိုနွမ်းကာ ဟိုဟာပျက်လိုက် ဒီဟာပျက်လိုက်နှင့် စားဖို့တောင် အနိုင်နိုင်ပင်။

မင်းမင်းခန့်တယောက် ရွှင်လန်းတက်ကြွစွာဖြင့် မှတ်သားလာသော ဖုန်းနံပတ်အား ဖုန်အတွင်ရိုက်ထည့်ကာ သူမလေးအား ‘အရမ်းချစ်သွားပြီ ချာတိတ် ရယ်’ ဟု မက်ဆေ့ပိုလိုက်လေသည်။ သူမလေးဟု မှတ်သားထားလေသည်။ မြသွေး၏ နာမည်ကို သူမမေးလိုက်ခြင်အား တကိုယ်တည်း ရေရွတ်ကာ ဘာပဲ ဖစ်ဖြစ် ဖုန်းနံပတ်ရခဲ့ပြီပဲ ဟု ကျေနပ်ကာ ကဗျာတိုလေးများ ပန်းပွင့်လေးများအား သူမအား ဆက်သရန် ရှာဖွေနေတော့သည်။ အချိန်မည်မျှကြာသွား သည်မသိ ဝမ်းဗိုက်မှ ဆာလောင်မွတ်သိတ်မှုဝေဒနာကြောင့် ဟင်းမချက်နိုင်တော့ပဲ အသင့်စား အမဲသားနှပ်ဗူးအားဖောက်ကာ ထမင်းနှင့် စားသောက်လိုက် တော့သည်။ ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် အားသွင်းထားသောဖုန်အားဖြုတ်ကာ ‘ချာတိတ်လေး သတိရနေတယ်၊ ချာတိတ် ဘာလုပ်၊ ကိုယ့်ကို ဘာလို့စာမပြန်ရ တာလည်း ချာတိတ်ရယ်’  သူမနေနိုင်ဖြစ်ကာ သူမလေးထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်တော့သည်။  “နင်ထားခဲ့မှာလား နင်ရက်စက်စက်မှာလားလေ…”   ဝိုင်းလေးရဲ့  သီချင်းတေးသွားလေးကြောင့် သူပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဘာကို လွမ်းလို့လွမ်းမှန်ပင် မသိဖြစ်မိသည်။ ဇွဲမလျှော့ပဲ ဒုတိသအကြိမ် ဆက်ခေါ်ရာတွင် တော့ ချိုသာသောအသံလေးကြောင့် သူပျော်မိသွားတော့သည်။

“ဟဲလို ” “ညီမလေး အစ်ကိုယ့်ကိုမှတ်မိလား” “အမေမအိပ်သေးဘူး ဒါပဲနော်”  “ဒါဆို မက်ဆေ့ပြန်ပို့လေ နော် နော်”  တဘက်မှတိတ်ဆိတ်သွားကာ ခဏအ ကြာတွင်တော့ သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ ညှိုးငယ်သော အသံလေးဖြင့်  “ဘေလ်မရှိလို့ပါ ကိုကြီးရယ်”  ဟု ပြေားရင်း ဖုန်းချသွားတော့သည်။ သူအရမ်းပင်  သနားသွားကာ ချက်ချင်းပင် သူမဖုန်းလေးထဲသို့ ငွေငါးထောင် လှမ်းလွှဲပေးလိုက်လေတော့သည်။ ထို့နောက် ‘အရမ်းချစ်မိသွားလို့ပါ ညီမလေးရယ် တမျိုးမ ထင်ပါနဲ့’ ဟု မက်ဆေ့ပို့လိုက်လေတော့သည်။ မြလေးတယောက် ပျော်ရမည်လော ဝမ်းနည်းရမည်လော ဝေခွဲမရဖြစ်နေတော့သည်။ မိမိတဘက်သက်  ကြိတ်ကာ သဘောကျနေသော ချစ်ကိုကြီးဆီမှ ဂရုစိုက် တန်းဖိုးထားမှုခံရခြင်းအတွက် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မိရသော်လည်း မိမိဘဝအတွက် ဝမ်းနည်းကာ  သိမ်ငယ်နေမိတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် အချိန်သိပ်မကြာလိုက်ပဲ သူမတို့နှစ်ယောက် ချစ်သူဖြစ်သွားလေတော့သည်။ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်လပင်ပြည် တော့မည် အပြင်မှာတကြိမ်မှ ချစ်သူနှင့် တွေ့ခွင့်မရပဲ သူမ၏ပါးလေးအား နမ်းခွင့်မရရှိသေးပေ။ “ဟဲလို အစ်မ ပပ လားခင်ဗျ”   “အမေရေ ဖုန်းလာနေ  တယ် ဦးအေးမောင်ဆီက”ဟုပြောရင်း ထမင်းဟင်းချက်နေသောမိခင်ထံသို့ ဖုန်းအားသွားပေးကာ အနားတွင်ရပ်ကာ အသာနားစွင့်နေတော့သည်။ ဒေါ်ပပ လည်း စိတ်ပူသွားကာ ယခုလို အချိန် အေးမောင်တခါမျှဖုန်းမဆက်ဖူးချေ ကားတခုခုဖြစ်တာပဲဟု တထစ်ချတွက်ကာ ပူပန်မိတော့သည်။ မိမိတို့စားဝတ်နေ ရေးမှ ဤကားလေးကြောင့်သာ  “အေးမောင် ပြောလေ ဘာဖြစ်လို့လည်း”  ဟုစိုးရိမ်စွာဖြင့်မေးလေသည်။ တဘက်မှလည်း  “အစ်မ ကျနော်သထုံကို လူ သွားပို့ပြီးအပြန်မှာ ရပ်ထားတဲ့ဆိုင်ကယ်ကို တိုက်မိလို့ ကျနော့်ကို ကျိုက်ထိုရဲစခန်းမှာ ကားရောလူရော အဖမ်းခံထားရလို့ ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်လာရောက်ထုပ် ယူပါဆိုလို့ အစ်မဆီ ဖုန်းဆက်ရတာ အစ်မရယ် ကျနော့်ကို ခုချက်ချင်းလာခေါ်ပါနော် နော် အစ်မ”  ပြောကာ ဖုန်းချသွားလေတော့သည်။ လက်ထဲတွင်  ရှိစုမဲ့စုငွေလေးအား ယူကာ သမီးအား စိတ်မချနိုင်ပဲတဖွဖွမှာကာ ကျိုက်ထိုသို့ ချက်ချင်းပင်ဆင်းလာတော့သည်။ စခန်းရောက်သော် အေးမောင်အား  အာမခံဖြင့်ထုပ်လို့ရသော်လည်း ကားမှာ မနက်တရားရုံးတွင် ဒဏ်ငွေဆောင်ပြီမှ ထုပ်ယူခွင့်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဘယ်လိုမှပင် ပြန်လို့မရတော့ချေယ။   သမီးဖြစ်သူအား အကျိုးအကြောင်းဖုန်းဆက်ကာ လှမ်းပြောလိုက်လေတော့သည်။

“ကိုကို မေမေ ဒီည ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူးတဲ့ မြသွေးကြောက်တယ် ကိုကိုရယ်”  မြင်လိုက်ရသော မက်ဆေ့ကြောင့် သူအရမ်းပင် ပျော်သွားမိတော့သည်။  အလုပ်မှပြန်ရောက်ကာစမို့ ရေမိုးချိုးကာ ထမင်းပင်မစားနိုင်တော့ပဲ ငွေသား သုံးသိန်းယူကာ သူမလေးအိမ်သို့ ထွက်လာလေတော့သည်။ အချိန်အားဖြင့်  ညကိုးနားရီဖြစ်သောကြောင့် လူသွားလူလာပင် မရှိတော့ချေ။ ခြံတခါးအား မိမိဘာသာဖွင့်ကာပင် အေးအေးလူလူ သူမအိမ်လေးထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ တော့သည်။ တခါးဝတွင် အသင့်ကြိုနေသော ချစ်သူလေးအား ခါးမှဆွဲဖတ်ကာ အနမ်းမိုးများ အဆက်မပြတ် ရွာချလိုက်တော့သည်။ မြသွေးမှာ ဗလောင်ဆူ နေသောရင်အား ထိန်းကာပင်  “အို ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလည်းကိုကိုရယ် သူများတွေ မြင်ကုန်မှဖြင့် မသင့်တော်ပါဘူးကွယ်”  ပြောလည်းပြော လက်မှလည်း တွန်းကန်ကာ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ပြေးသွားတော့လေသည်။ မင်းမင်းခန့်လည်း အိမ်ရှေ့တခါးအား ပိတ်ကာကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ယာလို သဘောထားကာ သူမ လေး အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့လေတော့သည်။ မြသွေးလည်းရှက်လွန်းလို့ စောင်ခေါင်မြှီးခြုံကာ နေမိသည်။ သူသည် သူမကုတင်ပေါ်သို့ညှင်သာစွာထိုင်ရင်း  “ချစ်လေး ထဦး ကိုကိုပြောစရာရှိတယ်”  ဟုပြောရင်း စောင်အားအသာဆွဲယူလိုက်တော့သည်။ “ရော့ ဒီမှာ ချစ်လေးမေမေ အမှုကိစ္စအတွက် ယူထားလိုက် နော်”  “အို မယူရဲပါဘူး ပေးချင်မနက်ကျမှလိုက်သွားပြီး ကိုယ်ဘာသာပေးပေါ့”  “အင်းလေ သွားကြတာပေါ့ ခုတော့ သူ့သမီးလေးကို အမေ့ကိုယ်စာ စောင့်ရှောက်ရဦးမယ်”  ပြောလည်းပြော ဖတ်လည်းဖတ်ကာ မြသွေးနှုတ်ခမ်းလေးအား ငုံခဲလျှက် ချစ်ရည်ဖြာသော မျက်လုံးရွဲကြီးများအား စိုက်ကြည့်ရင်း  နှစ်ကိုယ်တူ အသံတိတ်စကားများ ပြောနေကြသည်။ ၁၇ နှစ် ပြည့်ရန် လပိုင်းသာလိုသေးသော အပျိုဖေါ်ဝင်ကာစ မြသွေး ရင်အစုံပေါ်သို့ သူ့ လက်ချောင်းလေးများက ဖွဖွအုပ်ကာ ပွတ်သက်ကျီစယ်မှုကို မြသွေးခင်ဗျာ အူထဲအသည်းထဲကပင် လှိုက်ဖိုမောနေမိတော့သည်။

“အို…. ကိုကိုရယ် မြသွေး ရင်တွေတုန်လိုက်တာကွယ်” “အချစ်လေး … ဘာမှမဖြစ်စေရပါဘူး ကိုကို တာဝန်ယူပါတယ်”  “မြသွေးကြောက်တယ်..”  “မ ကြောက်ပါနဲ့ အစပိုင်းလေးပဲ နည်းနည်းလေးနာမှာပါ” ဟု ပြောလည်းပြော အမွေးကြဲလေး အနည်းငယ်သာ ပေါက်နေသော ဖုတ်ဖုတ်လေးအား ပျေလျှော့ နေသော ထမီကြားက လက်ချောင်းကလေးများနှင့် အထက်အောက် စုန်ဆန်ကာ ပွတ်သတ်နေတော့သည်။  “အား….. ကိုကိုရယ် မြသွေးလေ ယွစိယွစိနဲ့  ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိတော့ဘူး ကိုကိုရယ် ..”   “ဘာမှမဖြစ်ဘူး မျက်လုံးလေးအသာမှိတ်ထား သိလား …” “ဟုတ်ကဲ့ ကိုကို …”    “လိမ္မာလိုက်တာ အချစ် လေးရယ် ” တလွှာချင်းဆီ ချွတ်ချထားသော အဝတ်မဲ့ မြသွေးခန္ဒာအား နို့သီးမှ စုန်ဆင်းကာ မို့မို့ဖောင်းနေသော ဖုတ်ဖုတ်လေးရဲ့ အက်ကွဲကြောင်းလေးကို  လျှာထိပ်ကလေးနှင့်   “အား…. ရှီးး…ကိုကို ဘာလုပ်နေတာလည်း မြသွေး မခံနိုင်တော့ဘူးကိုကိုရယ် … လိုးမှာဖြင့်လိုးပါတော့ မြသွေးဟာလေး ကွဲရင်ကွဲ သွား စမ်းပါစေ ကိုကိုရယ် ထိုးထည့်လိုက်ပါတော့ …”  “မလေားနဲ့လေ အချစ်ရယ် ခဏလေးပါ နော် ” “အား… ရှီး….”  ရှာထိပ်လေးပင်မက လျှာအပြား လိုက်ပင် အထက်အောက် ဘေးဘယ်မကျန် လျှက်ပေးရင်း သူမ စောက်ရည်အား တဂွတ်ဂွတ်နှင့် မျိုချပလိုက်သည်။ မျက်နှာတခုလုံးလည်း ပေကျံနေ သောကြောင့် ရေချိုးခန်းသို့ဝင်ကာ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ မိမိတောင်မတ်နေသောစံချိန်မှီ လီးအား ပြောင်နေအောင်ရေထက်ဆေးလိုက်သည်။ ကုတင်  ပေါ်တွင် ကိုယ်ဗလာနှင့် နုံးခွေနေသော သူမအားကြည့်ကာ လီးမှာတောင်သထက် တောင်လာတော့သည်။

“အချစ်ကလေး ထ ကိုကိုလီးလည်း စုပ်ပေးဦးလေ” “ဟင် မြသွေးမှ မစုပ်တတ်တာ ကိုကိုရယ်”   “လာ ကိုကိုသင်ပေးမှာပေါ့” သူမလက်ညှိုးလေးအား နမူ  နာစုပ်ပြကာ နှုတ်ခမ်းဝလေးအား လီးဖြင့်တေ့ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ယခုမှပင်လီးအား သေချာမြင်ဖူးတော့သည်။ စောစောက ကုန်ခမ်းသွားသော  အားအင်များချက်ချင်းပြည့်ဝလာကာ ကိုကို စိတ်ကျေနပ်အောင်ပင်မကပဲ စေတနာပါပါဖြင့် အားရပါးစုပ်ပေးနေမိတော့သည်။   “အား….အား….ကောင်း လိုက်တာ မြသွေးလေးရယ် အား… ကိုကို မရတော့ဘူး မြသွေး ပက်လက်လှန်ပြီး အဖုတ်လေး ဖြဲထားပေးနော်” အချစ်စိတ်နှင့် ကာမစိတ်ပေါင်းစပ်မှု ကြောင့် အပျိုလေးမှာ မရှက်ကြောက်တော့ပဲ ပေါင်နှစ်ဖက်ကားကာ မိမိအဖုတ်လေးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထားသည်။ မှိုဖူးကြီးပမာ မင်းမင်းလီးကြီ လည် သူမဖုတ်လေးအား အထက်အောက်ပွတ်ရင်း သူမအရည်ကြည်လေးများအား လီးထိပ်ကိုစိုရွှဲလာသည်နှင့် တဖြေးဖြေးချင်းဖိသွင်းရာ   “အား….ကိုကို  မဆံ့ဘူးထင်တယ်”  ပူနွေးနွေးလီချောင်ကြီးကြောင့်လန်သွားကာ နှုတ်မှလည်း စိုးရိမ်ကာ တဖွဖွပြောနေတော့သည်။ “အား…”  သူလည်း ခဏမှေးကာ  “ချစ် လေး…”  “ရှင် ကိုကို ”  “ဟိုစကားပုံကြာဖူးလား ခေါင်းဝင်ကိုယ်ဆံတယ်ဆိုတာလေ”  “ဟုတ် ကြားဖူးပါတယ် ”  သူလွှဲလိုက်သော အာရုံအား သူမအပြည့်အ ဝပါလာသည်နှင့် အပျိုမှေးလေးအား လိုးခွဲကာ လီးတဆုံးပင် ထိုးစိုက်ထားလိုက်သည်။

“အမလေး… အမေရေ….သေပါပြီး….အား …နာတယ် နာတယ်” သွေးရူးသွေတမ်းဖြင့် ထအော်သောမြသွေားပါစပ်အား ဘယ်လက်ဖြင့် အသာဖိပိတ်ကာ  “အရမ်းမအော်ရဘူးလေ သူများတွေကြားကုန်မှာပေါ့”  မျက်ရည်များကြားက သူ့အားမော်ကြည့်ရင်း “အရမ်းနာတာကို ချစ်လေးကိုချစ်ရင် ပြန်ထုပ်လိုက်ပါ နော် နော်..”  ငိုမဲ့မဲ့အသံလေးနှင့်ပြောနေတော့သည်။  “ခဏလေး ချစ်လေး ခဏပဲ မယုံကြည့်နေ ကိုကိုလှုပ်ပြမယ် မနာတော့ဘူးသိလား ”  ပြောလည်းပြော  နိုးသီးလေးအား ကုန်အစို့ ခါးကုန်လိုက်သည်မို့ လီးမှာ လက်နှစ်လုံးခန့် ပြန်ထွက်သွားပြီး သားအိမ်ထဲ မြှုတ်နေသော လီးထိပ်မှာ အနောက်ဆို့ဆုတ်သွားပြီး  သာအိမ်ဝအား မထိတထိ လှုတ်ကစားနေမှုကြောင့် နာကျင်သည့်ဝေဒနာသက်သာကာ သူ့လီးအား အတွင်းမှ ပြန်ကာပင် ညှစ်နေမိတော့သည်။  နိုးနှစ်လုံး အား လှည့်ပြောင်းစုပ်ယူမှုကလည်း သူမအားပို၍ပင် အရသာရှိလှသည်။ စောစောက နာကျင်မှုသည်။ တကယ်များရော ဟုတ်ပါလေစပင် ဖုတ်ဖုတ်တွင်းမှ လည်း နာလည်မှုရကာ ရှေ့တိုးနောက်ငင့် တဖြေးဖြေး မှန်မှန်လေးလုပ်ပေးလာရာ   “အားး…အင်း…ကျွတ်စ်… အီး….”  အဆုံးထိဝင်သည့်အချိန်တွင်တော့  “အု. အင်း….. အား…”  အရှိန်လေးရလာကာ အရည်ကြည်လေးများကြောင့် အွင်းနံရံသား အပြည့်အဝပွတ်မိနေသော်လည်း နာကျင်မှုမှာ သိပ်မသိသာတော့ ပဲ တခါတခါ ခံလို့ပင်ကောင်းသောကြောင့် ခါးလေးပင်ကော့လာတော့သည်။ နှုတ်မှလည်း တိုးညှင်းစွာ “အား….အင်း..ဟင်း..ရှီး.. အား.. အင်း..ရှီး…အ ဟင်း…အဟင်း….. ကိုကိုရယ် ခံလို့ကောင်းလိုက်တာ အရမ်းချစ်သွား သိလား”   မင်မင်းခန့်လည်း အပျိုလေးရဲ့ အခံကောင်းမှုကြောင်း လီးထိပ်တခုလုံး ကျင် တက်ကာ အချက်လေးဆယ်လေက် မှာပင် သုတ်ရည်များ သူမအတွင်းနံရံများသို့ ပန်းထုပ်လိုက်လေတော့သည်။ ခံလို့ကောင်းနေတုန်မှာ ပူနွေးနွေး သုတ် ရည်များကြောင့် မင်းမင်းအား သိုင်းဖတ်ကာ ဆန့်ငင် ဆန့်ငင် ဖြစ်ပြီး လောကရဲ့အထူးကဲဆုံး ဘာနဲ့မျှ မလဲနိုင်သော ပြီးဆုံးခြင်းကာမပန်းတိုင်သို့ တက်လှမ်း နိုင်တောလေသည်။

မင်းမင်းခန့်လည်း သူမပေါ်မှာပင်မှိန်းရင်း အနာယူနေသည်။ ပြီဆုံးခြင်းရောက်သွားသော ပိပိလေး၏ ကြွက်သားများမှာ ပွစိပွစိဖြစ်နေသောကြောင့် သုတ် ရည်ထွက်သော်လည်း အနည်းငယ်သာပျော့နေသောလီးအား ဆွဲကာဆွဲကာ ညှစ်နေသောကြောင့် လီးမှာတဖြေးဖြေးနှင့် အားအင်ပြည့်ဖြိုးလာကာ  သံချောင်းပမှာမာတောင်လာပြီး ခါးလေးလှုပ်ကာ နှုတ်ခမ်းအား နမ်းရင် ဒုတိယအချီစနေတော့သည်။ အရှိန်လေးရလာသည်နှင့်  “ချစ်လေး ခံနိုင်လာပြီလား”   “ဟုတ်ကိုကို…နည်းနည်းလေးတော့နားသေးတယ်”  “အင်းပါ အရမ်းကြီးဆောင့်မလိုးသေးဘူး”  “ဟုတ်ကိုကို ”  အချက် နှစ်ဆယ်လေက် ပုံမှန်လိုး ရင်းဖြင့် သူမအား လေးဘက်ထောက်စေပြီး အနောက်မှနေ၍ သူမဖင်လုံးလေးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ပွတ်သတ်ရင်း ဆုတ်နယ်ရင်း အားရပါးရဆောင့်လေ ရာ “အား…အု. အား… ရှီး…အား…… ဟင်း….. ကိုကိုရယ် ဘယ်လိုများလိုးနေတာလည်း”  ခံကောင်းကောင်းနှင့် ဖင်လေးပင်ပြန်ကော့နေမိရာ လိုးကောင်း ကောင်နှင် သူလည်း လိုးလိုက်တာ ည ၂ နာရီပင်ထိုးသွားသည်။ သူလည်းမောပန်းလာသောကြောင့် အားရပါးရ အချက်၂၀ ခန့်လိုးဆောင့်ရာ ပြီးဆုံးခြင်း  ကာမပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိလေတော့သည်။

နှစ်ဦးသား ငယ်ရွယ်သူများမို့ သွေးသားဆူဖြိုးကာ ပင်ပန်းနွမ်နယ်မှု မရှိလေပဲ ခဏသာမျှမှေးစက်ကာ ငါးနာရီလောက် တချီထဆွဲပီး ရေမိုးချိုးကာ နံနက်စာ  စားသောက်ကြသည်။  မင်းမင်းခန့်လည်း အိမ်သို့ပြန်ကာ ငွေးငါးသိန်းအားထပ်ယူကာ ဒေါ်ပပ တို့ရှိရာသို့ လိုက်လာလေတော့သည်။ ဒေါ်ပပလည်း သမီး ချောလေးမှာ ငယ်သေးသော်လည်း မိမိအခက်အခဲအား မင်းမင်းခန့်ငွေနှင့်မှသာလျှင် အဆင်ပြေချောမွေ့မည် မဟုတ်ပါလား…။ ။   ကြိုးစားပါဦးမည်

 

Zawgyi

 

ေမ့မရတဲ့ ကိုကို (စ/ဆုံး)

“ဟာ စိတ္ပ်က္စရာပဲကြာ ဖုန္းေဘလ္ကလည္း ကုန္သြားျပန္ၿပီ”    ႐ုံးပိတ္ရက္မို႔ မိမိအိမ္ေလးထဲတြင္ေအးေဆးစြာ အင္တာနက္  သုံးမည္ဟု ႀကဳံးဝါးထားကာ သုံးေတာင္မသုံးရေသးဘူး ေဘလ္က ကုန္သြားသည္။ မင္းမင္းခန႔္တေယာက္ေရ႐ြတ္ရင္ ေငြတေသာင္းထုပ္ယူကာ ခပ္ လွမ္းလွမ္းကကုန္စုံဆိုင္ေလးသို႔ ထြက္လာခဲ့သည္။ သူသည္ ဤရပ္ကြတ္ေလးသို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ကာ ငွါးရမ္းေနထိုင္သည္မွာ မၾကာေသးေပ။ မနက္အလုပ္သို႔ သြား ညျပန္အိပ္မို႔လည္း သူအား လူသိပ္မသိေပ။ ၿခံဝန္ေလးနဲ႔ တထပ္တိုက္ပုေလးက သူ႔အတြက္ အပန္းေျဖစရာပင္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္မွ လူမ်ားလည္း အ ေရာအေႏွာ မလုပ္ေသာေၾကာင့္ သက္ေသာင့္သက္သာရွိလွသည္။

ဖုန္ေငြျဖည့္ကဒ္ဝယ္ၿပီး ျပန္အထြက္တြင္ အိုး လွလိုက္တာ သူရင္ခုန္ေလာက္ေအာင္ပင္ ေကာင္မေလးမွာ လွရက္ႏိုင္လြန္းသည္။ အိမ္တြင္းေအာင္ေလးမို႔  အသားရည္ေလးမွာ ဝင္းဖန႔္ကာ မထူမပါးမ်က္ခုံေလးႏွင့္ မ်က္ႏွာဝိုင္းေလးကို သူေငးၾကည့္မိတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသည္မသိ ေကာင္မေလးမွာ  “ဦး  နည္းနည္းေလာက္ဖယ္ေပးပါလား ”  ရွက္ကို႔ရွက္ကန္းအသံေလးမွာ နားဝင္ပီယံလွေပသည္။ အိမ္ေနရင္း တပတ္ႏြမ္းလက္ျပတ္ေလးႏွင့္ အေရာင္အဆင္း မ ရွိေတာ့ေသာ ထမီေလးႏွင့္ သူမ၏ခႏၵာကိုယ္ ေကာက္ေၾကာင္းေလးမ်ားကို အပိုအလိုမရွိေစေပ။ သူလည္း ျပန္ထြက္မသြားေသးပဲ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ႏွင့္ ဆိုင္ မွ ပစၥည္မ်ားအား ကိုင္ကာ သူမေလးအား ခိုးရႈိးေနေတာ့သည္။ ခ်စ္စရာသူမေလးျပန္ထြက္မွ မသိမသာအေနာက္က လိုက္ကာ  “ညီမ ညီမ”   ေနာက္မွလွမ္း ေခၚရာဝယ္  “ရွင္ ဘာေမးမလို႔လည္း ဟင္” “ညီမက ဒီရပ္ကြတ္ထဲကပဲလား”   “ဟုတ္ပါတယ္.. အစ္ကိုအိမ္ရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထိုးသုံးအိမ္ကပါ”   “ဟင္ ညီမက  အစ္ကို႔အိမ္သိတယ္”  “ခ်ခ် ”  ဟု သူမကရီရင္း  “သိတာေပါ့ ညီမက ဒီမွာ ေမြးကတည္းကေနလာေလ ဒါပဲေနာ္ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေနၿပီ အေမတို႔သိရင္ ဆူလိမ့္ မယ္”  သူအားတက္သြားကာ ၿခံေရွ႕မွပိတ္ရပ္ကာ  “အစ္ကိုညီမေလးနဲ႔ ဖုန္းေျပာခ်င္တယ္ ဖုန္းနံပတ္ေပးပါလား”  “အို သိမွမသိပဲနဲ႔ မေပးပါဘူး”  “ဒါဆို လည္း ရတယ္ေလ အိမ္ထဲထိလိုက္တာေပါ့ ” ဟုသူေျပာရင္း ေကာင္မေလးေရွ႕မွ ဖယ္ေပးလိုက္သည္။

“မလုပ္ပါနဲ႔ အိမ္ကဆူလိမ့္မယ္” “ဟ အစ္ကိုက လူရမ္းကားမွမဟုတ္တာ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြပဲ ညီမအေမတို႔နဲ႔ဝင္မိတ္ဆက္တာေပါ့”   ဟုေျပာလိုက္ရာ သူမ တုန္လႈတ္သြားကာ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေပ။ ရင္ထဲမွာလည္း လႈိက္ေမာလာကာ အိမ္ထဲထိ ဘာေၾကာင္မလိုက္ေစခ်င္လည္း သူမလည္းမစဥ္းစားတတ္ ေတာ့ေပ။ ေနာက္ျပန္လွည့္ကာ သူ႔ေရွ႕သို႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လွည့္ကာ “တခါပဲေျပာမယ္ေနာ္ အိမ္ထဲထိမလိုက္နဲ႔သိလား”  သနားစရာမ်က္ဝန္ေလးမ်ားေၾကာင့္  သူေခါင္းၿငိမ့္လိုက္သည္။ ၀၉— ဟုေျပားရင္းၿခံတခါးပိတ္ကာ ေျပးဝင္သြားေတာ့သည္။ ျမေသြးရင္မ်ား တုန္ရင္ကာ အိမ္ထဲသို႔ဟန္မပ်က္ ဝင္လာ သည္။ ”ညဥ္းကေလ ခိုင္းလိုက္ရင္တအားၾကာတာပဲ”  “အိုအေမကလည္း မၾကာပါဘူး”   ဟုေျပာရင္း မိခင္ျဖစ္သူဝယ္ခိုင္းေသာ ပစၥည္းမ်ားအားခ်ကာ မိမိ အိပ္ခန္းတြင္းသို႔ဝင္ကာ အတြင္းမွခ်က္ခ်ကာ ကုတင္ေပၚသို႔ ပက္လက္လွန္လွည္းခ်ရင္း တုန္ရင္ေနေသာ ရင္ဘတ္အားလက္ႏွင့္ဖိကာ မိမိတိတ္တခိုးစြဲလမ္း ေနရေသာ အကိုႀကီးမွာ ‘ဟြန္းတေယာက္တည္း မ်က္ေစာင္းထိုးကာ မုန္းဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ လူကိုၾကည့္ေနတာမ်ား တကိုယ္လုံး ေဖာက္ထြက္မတတ္ပဲ၊  ၿပီးေတာ့ သူမ်ားအိမ္ေရွ႕ထိလိုက္လာၿပီး ဖုန္းနံပတ္မရမက အတင္းပဲေတာင္းသြားေသးတယ္၊ မုန္းဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ သူမွတ္ေကာ မွတ္မိပါ့မလား’ ဟု စိတ္ပူကာ ျမေသြးတေယာက္ ဖုန္းအားေကာက္ကိုင္ကာ မက္ေဆ့ေဘာက္ေလးအား ဖြင့္ၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။

“အယ္ အခုမွသတိရတယ္” ဟု ေရ႐ြတ္ရင္းဖုန္ခလုပ္မ်ားအားႏွိပ္ကာ   “ႏွစ္သစ္ခ်စ္ဦးေရ …. ႏွစ္သစ္ခ်စ္ဦးေရ…” ဖုန္းအသံေလးေၾကာင့္ အိေခ်ာတ ေယာက္ လန႔္ကာသြားမိေတာ့သည္။ မိမိတေယာက္တည္း လမ္းထိပ္က မမျမဆီက အျပာစာအုပ္ငွါးကာ ခိုးဖတ္ေနတုန္း ဖုန္းသံေၾကာင့္ စိတ္အေႏွာက္ အယွက္ျဖစ္ကာ “ေအး ေျပာျမေသြး နင္ကလည္း ဆယ္တန္းစာေမးပြဲ ေျဖပီးကတည္းက ငါ့ဆီဖုန္းေတာင္ ဆက္ေဖၚမရဘူး အခုဘာကိစၥလည္း”   “မမအိ  ညီမေလးေျပာစရာရွိတယ္” “ေအးေျပာေလ ”  “ဟိုတေယာက္ေလ သိလား”  “ဘယ္တေယာက္လည္း နင့္ဟာက အစမရွိဘာမရွိနဲ႔ ”  “ျမေသြးေျပာေျပာေန တဲ့ ခပ္ေခ်ာခ်ာလူႀကီးေလး”  ” ေအာ္ေအး သိၿပီသိၿပီ ဘာလည္း နင့္ကိုဟိုက ဖင္လာႏႈိက္သြားလို႔လား”  “ဟာ အစ္မအိကလည္း ဘာမွန္းလည္းမသိဘူး”   “ဟား.. ေကာင္မေလး ရွက္သြားၿပီ ေျပာေျပာ”  “အင္း ေျပာမယ္ အဲ့လူႀကီးေလ………”  ဟုအစခ်ီကာ ယေန႔ျဖစ္ပ်က္သမွ်အား တလုံးမက်န္ ေျပာျပလိုက္ ေလသည္။  “ျမေသြး နင္ေတာ့ အလိုးခံရေတာ့မယ္ အားက်တယ္ဟာ”  “အယ္.. အမကလည္း ဘာစကားတုန္း”  “ေကာင္မ ခုမွလာရွက္မေနနဲ႔ ညည္းခံခ်င္ ေနတာ ငါသိတာေပါ့” သူမရွက္ရွက္ျဖင့္ ဖုန္းခ်လိုက္ေလသည္။ ပါစပ္မွလည္း ပြစိပြစိႏွင့္ အပ်ိဳႀကီးလင္အျမန္ရသြားမွေအးမွာ။ မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚပပမွာ သမီး ျဖစ္သူအား လွမ္းေခၚကာ ျမေသြးႏွင့္ ေဒၚပပ ႏွစ္ဦးသား ထမင္းစားၾကေလသည္။ ေဒၚပပလည္း က်ဆင္းလာေသာ စီပြားေရးအေျခအေနေၾကာင့္ ယခင္လို  အသုံးအစြဲမႀကီးေတာ့ပဲ ခ်ိဳးၿခံေခြၽတာကာ မိမိခင္ပြန္းရွိစဥ္က ကိုယ္ပိုင္ အငွါးကားေလးအား ခင္ပြန္း၏တပည္ရင္း ေအးေမာင္အား ေန႔စဥ္ေပးစနစ္ျဖင့္ပင္  ငွါးရမ္းကာ ေနထိုင္စားေသာက္ရသည္။ ကားမွာလည္း အိုႏြမ္းကာ ဟိုဟာပ်က္လိုက္ ဒီဟာပ်က္လိုက္ႏွင့္ စားဖို႔ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ပင္။

မင္းမင္းခန႔္တေယာက္ ႐ႊင္လန္းတက္ႂကြစြာျဖင့္ မွတ္သားလာေသာ ဖုန္းနံပတ္အား ဖုန္အတြင္႐ိုက္ထည့္ကာ သူမေလးအား ‘အရမ္းခ်စ္သြားၿပီ ခ်ာတိတ္ ရယ္’ ဟု မက္ေဆ့ပိုလိုက္ေလသည္။ သူမေလးဟု မွတ္သားထားေလသည္။ ျမေသြး၏ နာမည္ကို သူမေမးလိုက္ျခင္အား တကိုယ္တည္း ေရ႐ြတ္ကာ ဘာပဲ ဖစ္ျဖစ္ ဖုန္းနံပတ္ရခဲ့ၿပီပဲ ဟု ေက်နပ္ကာ ကဗ်ာတိုေလးမ်ား ပန္းပြင့္ေလးမ်ားအား သူမအား ဆက္သရန္ ရွာေဖြေနေတာ့သည္။ အခ်ိန္မည္မွ်ၾကာသြား သည္မသိ ဝမ္းဗိုက္မွ ဆာေလာင္မြတ္သိတ္မႈေဝဒနာေၾကာင့္ ဟင္းမခ်က္ႏိုင္ေတာ့ပဲ အသင့္စား အမဲသားႏွပ္ဗူးအားေဖာက္ကာ ထမင္းႏွင့္ စားေသာက္လိုက္ ေတာ့သည္။ ထမင္းစားၿပီးသည္ႏွင့္ အားသြင္းထားေသာဖုန္အားျဖဳတ္ကာ ‘ခ်ာတိတ္ေလး သတိရေနတယ္၊ ခ်ာတိတ္ ဘာလုပ္၊ ကိုယ့္ကို ဘာလို႔စာမျပန္ရ တာလည္း ခ်ာတိတ္ရယ္’  သူမေနႏိုင္ျဖစ္ကာ သူမေလးထံသို႔ ဖုန္းေခၚလိုက္ေတာ့သည္။  “နင္ထားခဲ့မွာလား နင္ရက္စက္စက္မွာလားေလ…”   ဝိုင္းေလးရဲ႕  သီခ်င္းေတးသြားေလးေၾကာင့္ သူပင္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ကာ ဘာကို လြမ္းလို႔လြမ္းမွန္ပင္ မသိျဖစ္မိသည္။ ဇြဲမေလွ်ာ့ပဲ ဒုတိသအႀကိမ္ ဆက္ေခၚရာတြင္ ေတာ့ ခ်ိဳသာေသာအသံေလးေၾကာင့္ သူေပ်ာ္မိသြားေတာ့သည္။

“ဟဲလို ” “ညီမေလး အစ္ကိုယ့္ကိုမွတ္မိလား” “အေမမအိပ္ေသးဘူး ဒါပဲေနာ္”  “ဒါဆို မက္ေဆ့ျပန္ပို႔ေလ ေနာ္ ေနာ္”  တဘက္မွတိတ္ဆိတ္သြားကာ ခဏအ ၾကာတြင္ေတာ့ သက္ျပင္းခ်သံႏွင့္အတူ ညႇိဳးငယ္ေသာ အသံေလးျဖင့္  “ေဘလ္မရွိလို႔ပါ ကိုႀကီးရယ္”  ဟု ေျပားရင္း ဖုန္းခ်သြားေတာ့သည္။ သူအရမ္းပင္  သနားသြားကာ ခ်က္ခ်င္းပင္ သူမဖုန္းေလးထဲသို႔ ေငြငါးေထာင္ လွမ္းလႊဲေပးလိုက္ေလေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ‘အရမ္းခ်စ္မိသြားလို႔ပါ ညီမေလးရယ္ တမ်ိဳးမ ထင္ပါနဲ႔’ ဟု မက္ေဆ့ပို႔လိုက္ေလေတာ့သည္။ ျမေလးတေယာက္ ေပ်ာ္ရမည္ေလာ ဝမ္းနည္းရမည္ေလာ ေဝခြဲမရျဖစ္ေနေတာ့သည္။ မိမိတဘက္သက္  ႀကိတ္ကာ သေဘာက်ေနေသာ ခ်စ္ကိုႀကီးဆီမွ ဂ႐ုစိုက္ တန္းဖိုးထားမႈခံရျခင္းအတြက္ ဝမ္းသာပီတိျဖစ္မိရေသာ္လည္း မိမိဘဝအတြက္ ဝမ္းနည္းကာ  သိမ္ငယ္ေနမိေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ အခ်ိန္သိပ္မၾကာလိုက္ပဲ သူမတို႔ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။ ခ်စ္သူျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ႏွစ္လပင္ျပည္ ေတာ့မည္ အျပင္မွာတႀကိမ္မွ ခ်စ္သူႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္မရပဲ သူမ၏ပါးေလးအား နမ္းခြင့္မရရွိေသးေပ။ “ဟဲလို အစ္မ ပပ လားခင္ဗ်”   “အေမေရ ဖုန္းလာေန  တယ္ ဦးေအးေမာင္ဆီက”ဟုေျပာရင္း ထမင္းဟင္းခ်က္ေနေသာမိခင္ထံသို႔ ဖုန္းအားသြားေပးကာ အနားတြင္ရပ္ကာ အသာနားစြင့္ေနေတာ့သည္။ ေဒၚပပ လည္း စိတ္ပူသြားကာ ယခုလို အခ်ိန္ ေအးေမာင္တခါမွ်ဖုန္းမဆက္ဖူးေခ် ကားတခုခုျဖစ္တာပဲဟု တထစ္ခ်တြက္ကာ ပူပန္မိေတာ့သည္။ မိမိတို႔စားဝတ္ေန ေရးမွ ဤကားေလးေၾကာင့္သာ  “ေအးေမာင္ ေျပာေလ ဘာျဖစ္လို႔လည္း”  ဟုစိုးရိမ္စြာျဖင့္ေမးေလသည္။ တဘက္မွလည္း  “အစ္မ က်ေနာ္သထုံကို လူ သြားပို႔ၿပီးအျပန္မွာ ရပ္ထားတဲ့ဆိုင္ကယ္ကို တိုက္မိလို႔ က်ေနာ့္ကို က်ိဳက္ထိုရဲစခန္းမွာ ကားေရာလူေရာ အဖမ္းခံထားရလို႔ ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္လာေရာက္ထုပ္ ယူပါဆိုလို႔ အစ္မဆီ ဖုန္းဆက္ရတာ အစ္မရယ္ က်ေနာ့္ကို ခုခ်က္ခ်င္းလာေခၚပါေနာ္ ေနာ္ အစ္မ”  ေျပာကာ ဖုန္းခ်သြားေလေတာ့သည္။ လက္ထဲတြင္  ရွိစုမဲ့စုေငြေလးအား ယူကာ သမီးအား စိတ္မခ်ႏိုင္ပဲတဖြဖြမွာကာ က်ိဳက္ထိုသို႔ ခ်က္ခ်င္းပင္ဆင္းလာေတာ့သည္။ စခန္းေရာက္ေသာ္ ေအးေမာင္အား  အာမခံျဖင့္ထုပ္လို႔ရေသာ္လည္း ကားမွာ မနက္တရား႐ုံးတြင္ ဒဏ္ေငြေဆာင္ၿပီမွ ထုပ္ယူခြင့္ရမည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွပင္ ျပန္လို႔မရေတာ့ေခ်ယ။   သမီးျဖစ္သူအား အက်ိဳးအေၾကာင္းဖုန္းဆက္ကာ လွမ္းေျပာလိုက္ေလေတာ့သည္။

“ကိုကို ေမေမ ဒီည ျပန္မလာႏိုင္ေတာ့ဘူးတဲ့ ျမေသြးေၾကာက္တယ္ ကိုကိုရယ္”  ျမင္လိုက္ရေသာ မက္ေဆ့ေၾကာင့္ သူအရမ္းပင္ ေပ်ာ္သြားမိေတာ့သည္။  အလုပ္မွျပန္ေရာက္ကာစမို႔ ေရမိုးခ်ိဳးကာ ထမင္းပင္မစားႏိုင္ေတာ့ပဲ ေငြသား သုံးသိန္းယူကာ သူမေလးအိမ္သို႔ ထြက္လာေလေတာ့သည္။ အခ်ိန္အားျဖင့္  ညကိုးနားရီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူသြားလူလာပင္ မရွိေတာ့ေခ်။ ၿခံတခါးအား မိမိဘာသာဖြင့္ကာပင္ ေအးေအးလူလူ သူမအိမ္ေလးထဲသို႔ ဝင္လာခဲ့ ေတာ့သည္။ တခါးဝတြင္ အသင့္ႀကိဳေနေသာ ခ်စ္သူေလးအား ခါးမွဆြဲဖတ္ကာ အနမ္းမိုးမ်ား အဆက္မျပတ္ ႐ြာခ်လိုက္ေတာ့သည္။ ျမေသြးမွာ ဗေလာင္ဆူ ေနေသာရင္အား ထိန္းကာပင္  “အို ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလည္းကိုကိုရယ္ သူမ်ားေတြ ျမင္ကုန္မွျဖင့္ မသင့္ေတာ္ပါဘူးကြယ္”  ေျပာလည္းေျပာ လက္မွလည္း တြန္းကန္ကာ အခန္းတြင္းသို႔ ဝင္ေျပးသြားေတာ့ေလသည္။ မင္းမင္းခန႔္လည္း အိမ္ေရွ႕တခါးအား ပိတ္ကာကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ယာလို သေဘာထားကာ သူမ ေလး အခန္းတြင္းသို႔ ဝင္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ ျမေသြးလည္းရွက္လြန္းလို႔ ေစာင္ေခါင္ျမႇီးၿခဳံကာ ေနမိသည္။ သူသည္ သူမကုတင္ေပၚသို႔ညႇင္သာစြာထိုင္ရင္း  “ခ်စ္ေလး ထဦး ကိုကိုေျပာစရာရွိတယ္”  ဟုေျပာရင္း ေစာင္အားအသာဆြဲယူလိုက္ေတာ့သည္။ “ေရာ့ ဒီမွာ ခ်စ္ေလးေမေမ အမႈကိစၥအတြက္ ယူထားလိုက္ ေနာ္”  “အို မယူရဲပါဘူး ေပးခ်င္မနက္က်မွလိုက္သြားၿပီး ကိုယ္ဘာသာေပးေပါ့”  “အင္းေလ သြားၾကတာေပါ့ ခုေတာ့ သူ႔သမီးေလးကို အေမ့ကိုယ္စာ ေစာင့္ေရွာက္ရဦးမယ္”  ေျပာလည္းေျပာ ဖတ္လည္းဖတ္ကာ ျမေသြးႏႈတ္ခမ္းေလးအား ငုံခဲလွ်က္ ခ်စ္ရည္ျဖာေသာ မ်က္လုံး႐ြဲႀကီးမ်ားအား စိုက္ၾကည့္ရင္း  ႏွစ္ကိုယ္တူ အသံတိတ္စကားမ်ား ေျပာေနၾကသည္။ ၁၇ ႏွစ္ ျပည့္ရန္ လပိုင္းသာလိုေသးေသာ အပ်ိဳေဖၚဝင္ကာစ ျမေသြး ရင္အစုံေပၚသို႔ သူ႔ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားက ဖြဖြအုပ္ကာ ပြတ္သက္က်ီစယ္မႈကို ျမေသြးခင္ဗ်ာ အူထဲအသည္းထဲကပင္ လႈိက္ဖိုေမာေနမိေတာ့သည္။

“အို…. ကိုကိုရယ္ ျမေသြး ရင္ေတြတုန္လိုက္တာကြယ္” “အခ်စ္ေလး … ဘာမွမျဖစ္ေစရပါဘူး ကိုကို တာဝန္ယူပါတယ္”  “ျမေသြးေၾကာက္တယ္..”  “မ ေၾကာက္ပါနဲ႔ အစပိုင္းေလးပဲ နည္းနည္းေလးနာမွာပါ” ဟု ေျပာလည္းေျပာ အေမြးႀကဲေလး အနည္းငယ္သာ ေပါက္ေနေသာ ဖုတ္ဖုတ္ေလးအား ေပ်ေလွ်ာ့ ေနေသာ ထမီၾကားက လက္ေခ်ာင္းကေလးမ်ားႏွင့္ အထက္ေအာက္ စုန္ဆန္ကာ ပြတ္သတ္ေနေတာ့သည္။  “အား….. ကိုကိုရယ္ ျမေသြးေလ ယြစိယြစိနဲ႔  ဘာေတြျဖစ္ေနမွန္းမသိေတာ့ဘူး ကိုကိုရယ္ ..”   “ဘာမွမျဖစ္ဘူး မ်က္လုံးေလးအသာမွိတ္ထား သိလား …” “ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို …”    “လိမၼာလိုက္တာ အခ်စ္ ေလးရယ္ ” တလႊာခ်င္းဆီ ခြၽတ္ခ်ထားေသာ အဝတ္မဲ့ ျမေသြးခႏၵာအား ႏို႔သီးမွ စုန္ဆင္းကာ မို႔မို႔ေဖာင္းေနေသာ ဖုတ္ဖုတ္ေလးရဲ႕ အက္ကြဲေၾကာင္းေလးကို  လွ်ာထိပ္ကေလးႏွင့္   “အား…. ရွီးး…ကိုကို ဘာလုပ္ေနတာလည္း ျမေသြး မခံႏိုင္ေတာ့ဘူးကိုကိုရယ္ … လိုးမွာျဖင့္လိုးပါေတာ့ ျမေသြးဟာေလး ကြဲရင္ကြဲ သြား စမ္းပါေစ ကိုကိုရယ္ ထိုးထည့္လိုက္ပါေတာ့ …”  “မေလားနဲ႔ေလ အခ်စ္ရယ္ ခဏေလးပါ ေနာ္ ” “အား… ရွီး….”  ရွာထိပ္ေလးပင္မက လွ်ာအျပား လိုက္ပင္ အထက္ေအာက္ ေဘးဘယ္မက်န္ လွ်က္ေပးရင္း သူမ ေစာက္ရည္အား တဂြတ္ဂြတ္ႏွင့္ မ်ိဳခ်ပလိုက္သည္။ မ်က္ႏွာတခုလုံးလည္း ေပက်ံေန ေသာေၾကာင့္ ေရခ်ိဳးခန္းသို႔ဝင္ကာ မ်က္ႏွာသစ္လိုက္သည္။ မိမိေတာင္မတ္ေနေသာစံခ်ိန္မွီ လီးအား ေျပာင္ေနေအာင္ေရထက္ေဆးလိုက္သည္။ ကုတင္  ေပၚတြင္ ကိုယ္ဗလာႏွင့္ ႏုံးေခြေနေသာ သူမအားၾကည့္ကာ လီးမွာေတာင္သထက္ ေတာင္လာေတာ့သည္။

“အခ်စ္ကေလး ထ ကိုကိုလီးလည္း စုပ္ေပးဦးေလ” “ဟင္ ျမေသြးမွ မစုပ္တတ္တာ ကိုကိုရယ္”   “လာ ကိုကိုသင္ေပးမွာေပါ့” သူမလက္ညႇိဳးေလးအား နမူ  နာစုပ္ျပကာ ႏႈတ္ခမ္းဝေလးအား လီးျဖင့္ေတ့ထားလိုက္သည္။ သူမသည္ ယခုမွပင္လီးအား ေသခ်ာျမင္ဖူးေတာ့သည္။ ေစာေစာက ကုန္ခမ္းသြားေသာ  အားအင္မ်ားခ်က္ခ်င္းျပည့္ဝလာကာ ကိုကို စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ပင္မကပဲ ေစတနာပါပါျဖင့္ အားရပါးစုပ္ေပးေနမိေတာ့သည္။   “အား….အား….ေကာင္း လိုက္တာ ျမေသြးေလးရယ္ အား… ကိုကို မရေတာ့ဘူး ျမေသြး ပက္လက္လွန္ၿပီး အဖုတ္ေလး ၿဖဲထားေပးေနာ္” အခ်စ္စိတ္ႏွင့္ ကာမစိတ္ေပါင္းစပ္မႈ ေၾကာင့္ အပ်ိဳေလးမွာ မရွက္ေၾကာက္ေတာ့ပဲ ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကားကာ မိမိအဖုတ္ေလးအား လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဆြဲထားသည္။ မႈိဖူးႀကီးပမာ မင္းမင္းလီးႀကီ လည္ သူမဖုတ္ေလးအား အထက္ေအာက္ပြတ္ရင္း သူမအရည္ၾကည္ေလးမ်ားအား လီးထိပ္ကိုစို႐ႊဲလာသည္ႏွင့္ တေျဖးေျဖးခ်င္းဖိသြင္းရာ   “အား….ကိုကို  မဆံ့ဘူးထင္တယ္”  ပူေႏြးေႏြးလီေခ်ာင္ႀကီးေၾကာင့္လန္သြားကာ ႏႈတ္မွလည္း စိုးရိမ္ကာ တဖြဖြေျပာေနေတာ့သည္။ “အား…”  သူလည္း ခဏေမွးကာ  “ခ်စ္ ေလး…”  “ရွင္ ကိုကို ”  “ဟိုစကားပုံၾကာဖူးလား ေခါင္းဝင္ကိုယ္ဆံတယ္ဆိုတာေလ”  “ဟုတ္ ၾကားဖူးပါတယ္ ”  သူလႊဲလိုက္ေသာ အာ႐ုံအား သူမအျပည့္အ ဝပါလာသည္ႏွင့္ အပ်ိဳေမွးေလးအား လိုးခြဲကာ လီးတဆုံးပင္ ထိုးစိုက္ထားလိုက္သည္။

“အမေလး… အေမေရ….ေသပါၿပီး….အား …နာတယ္ နာတယ္” ေသြး႐ူးေသြတမ္းျဖင့္ ထေအာ္ေသာျမေသြားပါစပ္အား ဘယ္လက္ျဖင့္ အသာဖိပိတ္ကာ  “အရမ္းမေအာ္ရဘူးေလ သူမ်ားေတြၾကားကုန္မွာေပါ့”  မ်က္ရည္မ်ားၾကားက သူ႔အားေမာ္ၾကည့္ရင္း “အရမ္းနာတာကို ခ်စ္ေလးကိုခ်စ္ရင္ ျပန္ထုပ္လိုက္ပါ ေနာ္ ေနာ္..”  ငိုမဲ့မဲ့အသံေလးႏွင့္ေျပာေနေတာ့သည္။  “ခဏေလး ခ်စ္ေလး ခဏပဲ မယုံၾကည့္ေန ကိုကိုလႈပ္ျပမယ္ မနာေတာ့ဘူးသိလား ”  ေျပာလည္းေျပာ  ႏိုးသီးေလးအား ကုန္အစို႔ ခါးကုန္လိုက္သည္မို႔ လီးမွာ လက္ႏွစ္လုံးခန႔္ ျပန္ထြက္သြားၿပီး သားအိမ္ထဲ ျမႇဳတ္ေနေသာ လီးထိပ္မွာ အေနာက္ဆို႔ဆုတ္သြားၿပီး  သာအိမ္ဝအား မထိတထိ လႈတ္ကစားေနမႈေၾကာင့္ နာက်င္သည့္ေဝဒနာသက္သာကာ သူ႔လီးအား အတြင္းမွ ျပန္ကာပင္ ညႇစ္ေနမိေတာ့သည္။  ႏိုးႏွစ္လုံး အား လွည့္ေျပာင္းစုပ္ယူမႈကလည္း သူမအားပို၍ပင္ အရသာရွိလွသည္။ ေစာေစာက နာက်င္မႈသည္။ တကယ္မ်ားေရာ ဟုတ္ပါေလစပင္ ဖုတ္ဖုတ္တြင္းမွ လည္း နာလည္မႈရကာ ေရွ႕တိုးေနာက္ငင့္ တေျဖးေျဖး မွန္မွန္ေလးလုပ္ေပးလာရာ   “အားး…အင္း…ကြၽတ္စ္… အီး….”  အဆုံးထိဝင္သည့္အခ်ိန္တြင္ေတာ့  “အု. အင္း….. အား…”  အရွိန္ေလးရလာကာ အရည္ၾကည္ေလးမ်ားေၾကာင့္ အြင္းနံရံသား အျပည့္အဝပြတ္မိေနေသာ္လည္း နာက်င္မႈမွာ သိပ္မသိသာေတာ့ ပဲ တခါတခါ ခံလို႔ပင္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ ခါးေလးပင္ေကာ့လာေတာ့သည္။ ႏႈတ္မွလည္း တိုးညႇင္းစြာ “အား….အင္း..ဟင္း..ရွီး.. အား.. အင္း..ရွီး…အ ဟင္း…အဟင္း….. ကိုကိုရယ္ ခံလို႔ေကာင္းလိုက္တာ အရမ္းခ်စ္သြား သိလား”   မင္မင္းခန႔္လည္း အပ်ိဳေလးရဲ႕ အခံေကာင္းမႈေၾကာင္း လီးထိပ္တခုလုံး က်င္ တက္ကာ အခ်က္ေလးဆယ္ေလက္ မွာပင္ သုတ္ရည္မ်ား သူမအတြင္းနံရံမ်ားသို႔ ပန္းထုပ္လိုက္ေလေတာ့သည္။ ခံလို႔ေကာင္းေနတုန္မွာ ပူေႏြးေႏြး သုတ္ ရည္မ်ားေၾကာင့္ မင္းမင္းအား သိုင္းဖတ္ကာ ဆန႔္ငင္ ဆန႔္ငင္ ျဖစ္ၿပီး ေလာကရဲ႕အထူးကဲဆုံး ဘာနဲ႔မွ် မလဲႏိုင္ေသာ ၿပီးဆုံးျခင္းကာမပန္းတိုင္သို႔ တက္လွမ္း ႏိုင္ေတာေလသည္။

မင္းမင္းခန႔္လည္း သူမေပၚမွာပင္မွိန္းရင္း အနာယူေနသည္။ ၿပီဆုံးျခင္းေရာက္သြားေသာ ပိပိေလး၏ ႂကြက္သားမ်ားမွာ ပြစိပြစိျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ သုတ္ ရည္ထြက္ေသာ္လည္း အနည္းငယ္သာေပ်ာ့ေနေသာလီးအား ဆြဲကာဆြဲကာ ညႇစ္ေနေသာေၾကာင့္ လီးမွာတေျဖးေျဖးႏွင့္ အားအင္ျပည့္ၿဖိဳးလာကာ  သံေခ်ာင္းပမွာမာေတာင္လာၿပီး ခါးေလးလႈပ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းအား နမ္းရင္ ဒုတိယအခ်ီစေနေတာ့သည္။ အရွိန္ေလးရလာသည္ႏွင့္  “ခ်စ္ေလး ခံႏိုင္လာၿပီလား”   “ဟုတ္ကိုကို…နည္းနည္းေလးေတာ့နားေသးတယ္”  “အင္းပါ အရမ္းႀကီးေဆာင့္မလိုးေသးဘူး”  “ဟုတ္ကိုကို ”  အခ်က္ ႏွစ္ဆယ္ေလက္ ပုံမွန္လိုး ရင္းျဖင့္ သူမအား ေလးဘက္ေထာက္ေစၿပီး အေနာက္မွေန၍ သူမဖင္လုံးေလးအား လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ပြတ္သတ္ရင္း ဆုတ္နယ္ရင္း အားရပါးရေဆာင့္ေလ ရာ “အား…အု. အား… ရွီး…အား…… ဟင္း….. ကိုကိုရယ္ ဘယ္လိုမ်ားလိုးေနတာလည္း”  ခံေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ဖင္ေလးပင္ျပန္ေကာ့ေနမိရာ လိုးေကာင္း ေကာင္ႏွင္ သူလည္း လိုးလိုက္တာ ည ၂ နာရီပင္ထိုးသြားသည္။ သူလည္းေမာပန္းလာေသာေၾကာင့္ အားရပါးရ အခ်က္၂၀ ခန႔္လိုးေဆာင့္ရာ ၿပီးဆုံးျခင္း  ကာမပန္းတိုင္သို႔ ေရာက္ရွိေလေတာ့သည္။

ႏွစ္ဦးသား ငယ္႐ြယ္သူမ်ားမို႔ ေသြးသားဆူၿဖိဳးကာ ပင္ပန္းႏြမ္နယ္မႈ မရွိေလပဲ ခဏသာမွ်ေမွးစက္ကာ ငါးနာရီေလာက္ တခ်ီထဆြဲပီး ေရမိုးခ်ိဳးကာ နံနက္စာ  စားေသာက္ၾကသည္။  မင္းမင္းခန႔္လည္း အိမ္သို႔ျပန္ကာ ေငြးငါးသိန္းအားထပ္ယူကာ ေဒၚပပ တို႔ရွိရာသို႔ လိုက္လာေလေတာ့သည္။ ေဒၚပပလည္း သမီး ေခ်ာေလးမွာ ငယ္ေသးေသာ္လည္း မိမိအခက္အခဲအား မင္းမင္းခန႔္ေငြႏွင့္မွသာလွ်င္ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕မည္ မဟုတ္ပါလား…။ ။   ႀကိဳးစားပါဦးမည္

Leave a comment

Your email address will not be published.