စိတ်ပါတိုင်း

စိတ်ပါတိုင်း ”ဟယ် ကိုဇွဲ အရမ်းကြီးကိုထွားလာတာ ကြည့်စမ်း။အခုမှ တကယ့်ယောက်ကျားပီသလာတာ” ”မမကလဲအရမ်းကိုလှလာပါလားဟမ်။တသားမွေးတသွေးလှတဲ့။ မမ မှအစစ်။ဒါနဲ့ ကိုကြီးစိုးခိုင်ရော” ”နင့်အကို စင်္ကာပူသွားတယ် ဒီမှာလေ နင့်တူမ ” ”မမနဲ့တူတယ် ကိုကြီးနဲ့လဲ တူတာပဲ ဘယ်နှစ်နှစ်လဲ သမီး” ”လေးနှစ်”ဇွဲပိုင်ဆိုတဲ့ကျွန်တော် အင်္ဂလန်ကနေပြန်ရောက်ပြီး နောက်ရက်မမဝတ်ရည်တို့သားအမိလာလည်တာပင်။မမဝတ်ရည်က အရင်ကထက်ကို လှလာသည်။ကိုယ်လုံးကလဲအရင်ကထက် ပိုပြီးဖွံ့လာကာ ကလေးတယောက်အမေလို့ ပြောရင်ယုံမှာမဟုတ်။ အသက်ကသုံးဆယ်ငါးလောက်ရှိပြီ။သူ့ထက် ခုနှစ်နှစ်လောက်ကြီး တာမို့သူကခု နှစ်ဆယ့်ရှစ်ဆိုတော့ မမဝတ်ရည်အေးက သုံးဆယ့်ငါး လောက်ရှိပြီဆိုပေမယ့်ရှိရင်းထက်ဆယ်နှစ်နီးပါလောက်ငယ်နေသည့် ရုပ်။နဂိုကတည်းက အသားဖြူပြီး ချောလှသူမို့ အိမ်ထောင်ကျ ပြီးကလေးတယောက်ရတာတောင် အလှကမပျက်တဲ့အပြင် ပိုပြီး တောင်ချောလာသည်။မမဝတ်ရည်နဲ့ စကားပြောပြီးပြန်သွားတော့ သူလိုက်ပို့ပေးသည်။အိမ်ပြောင်းသွားသည်မို့နောက် သွားလည်လို့ရ အောင်ပင်။မမဝတ်ရည်ယောက်ကျားကိုစိုးခိုင်ကစီးပွားရေးသမားဖြစ်နေကာအဆင်ပြေနေတာမို့ အရင်အိမ်ကိုအိမ်ငှါးထားကာကွန်ဒိုနဲ့နေ သည်။ အဆင်ပြေနေတာတွေ့တော့သူလဲဝမ်းသာရသည်။သူအိမ်ပြန်ရောက်တော့မမဝတ်ရည်အကြောင်းတွေးရင်းနဲ့အတိတ်ကိုပြန်သတိ ရသွားသည်။တကယ်တော့ကျွန်တော်နဲ့ မမဝတ်ရည်ကဘာမှမတော် စပ်ပေ။အိမ်နီးချင်းအိမ်ချင်းကပ်ရက်။ကျွန်တော့်အဖေကဝန်ထမ်းတဦး အမေကဈေးထဲမှာအထည်ရောင်းသည်။ချမ်းသာတဲ့သူတော့မ ဟုတ်ပေမယ့်… Continue reading စိတ်ပါတိုင်း