ရှက်ပြုံးလေးတစ်ပွင့်

ရှက်ပြုံးလေးတစ်ပွင့် ကျွန်တော့်အဖေ နောက်အိမ်ထောင်ပြုတော့ ကျွန်တော်ရှစ်နှစ်သားလောက်ပဲရှိပါသေးတယ်။ကျွန်တော့်မိထွေး မှာ သမီးတစ်ယောက်ပါလာပါတယ်။သူကလည်း ကျွန်တော်နဲ့ရွယ်တူပါပဲ။မေမေ့နေရာကိုအစားဝင်လာတဲ့သူ ဖြစ်လို့ သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော်လုံးဝကြည့်လို့မရပါဘူး။နည်းနည်းအရွယ်ရောက်လာတော့မှ မေမေလေးရဲ့စေတနာ တွေ၊မေတ္တာတွေကိုနားလည်လာခဲ့ပါတယ်။ဟိုကောင်မလေးသီရိနဲ့ကတော့ တစောင်းစေးနဲ့မျက်ချေးပေါ့။ကျွန်တော်က ကိစ္စတော်တော်များများမှာအလျှော့ပေးခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ကျွန်တော့်ကိုဘယ်လိုမှကြည့်မရပါဘူး။သူ့အမေက ကျွန် တော့်ကိုအရေးပေးလို့လားမသိပါ။ ထားပါတော့လေ..ဒါတွေကငယ်ငယ်တုန်းကပါ။ အခုတော့ကျွန်တော်ရောသူပါ ဒဂုံတက္ကသိုလ်မှာတက်နေကြပါတယ်။ကျွန်တော်ကဒုတိယနှစ်၊သူကပထမနှစ်ပေါ့ ကျွန်တော့်မှာလည်းရည်းစားလေးဘာလေးနဲ့ပေါ့။သူကတော့ရှိသလိုလိုပဲ။ခက်တာက ကျွန်တော့်ကောင်မလေးက စာဂျပိုး ဗျ။ရုပ်ရှင်လည်းမကြည့်ရ။ပန်းခြံလည်းခေါ်မရနဲ့တော်တော်လေးတင်းတယ်ဗျာ။ဒါနဲ့ တစ်နေ့…. ‘ချစ် ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရအောင်လေ’ ‘မနက်ဖြန် ကျူတိုရီရယ်ရှိတယ်ကွာ။မကြည့်ချင်ပါဘူး။ပြီးရင်မောင်ကလက်သိပ်သရမ်းတာပဲ’ ‘မဟုတ်တာကွာ။ကျူတိုရီရယ်ကဘာအရေးလဲ။လိုက်မှာလားမလိုက်ဘူးလားပြော’ ‘မလိုက်ချင်လို့မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ကြောက်လို့ပါ။’ ‘ဒါဆို ကန်တင်း သွားမယ်လေ’ ‘မောင်ကလည်းကွာ ဟိုဟာတွေလာနေလို့ နောက်မှနော်အခုစာကျက်လိုက်အုံးမယ်နော်’ ‘အေးပါကွာ၊ပြန်ရင်ကောလိုက်ပို့ရမလား’ ‘မပို့နဲ့ ဖေဖေဝင်ကြိုလိမ့်မယ်’ ‘သွားပြီ။ဒီနေ့တော့ဘူပိတ်ပြီ ‘လို့စိတ်ထဲကနေရေရွတ်ရင်း ဖဲရှုံးလာတဲ့မျက်နှာနဲ့ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်တက်ပြီးဆေးလိပ်သောက်မယ်ဆိုပြီး တက်လာရာ အပေါ်မှာလူရှင်းနေတာကိုတွေ့ရပါတယ်။ ဖြတ်လျှောက်လာရင်း အသံကြားလို့အသာလေးချောင်းကြည့်လိုက်ရာ အတွဲတစ်တွဲကိုတွေ့ရပါတယ်။ အောင်မယ်..ဒင်းကပေါက်စီစားနေပါလား။ကောင်မလေးမျက်နှာကိုတော့မမြင်ရဘူးပေါ့။ဟိုကောင့်လက်ကလည်း အငြိမ်ကိုမနေဘူးကောင်မလေးပေါင်ကြားထဲမှာ။ဆော်လေးကလည်းအလိုက်သိပါ့ ဒုတ်ကိုကိုင်ပေးနေပါလား။ရုတ်တရက်… Continue reading ရှက်ပြုံးလေးတစ်ပွင့်