အပျိုကြီးရဲ့အထူးလက်ဆောင်

အပျိုကြီးရဲ့အထူးလက်ဆောင် ကျမ မသီသီမြင့် အသက်သုံးဆယ့် ငါးရှိပြီ။ကျမရန်ကုန်ကိုရောက်လာ   တယ်။ဇာတိကတော့အညာက၊အညာသူဆိုပြီးမဲမဲသဲသဲ မဟုတ်ဘူး။  အသားတော့ဖြူယုံမကဝင်းတယ်။  လှလားလို့မေးရင်တော့ရွာမှာတော့  ကွမ်းတောင်ကိုင်စာရင်းမဝင်ပေမယ့်ရွက် ကြမ်းရေကြိုအဆင့်ပေါ့။အ   သားဖွေးယုံလေးထိန်းထားနိုင်တယ်။ပြောစရာအပြစ်ကတော့နို့သေး   တာတစ်ခုပဲ။ဒီအသက်အရွယ် အထိ  အပျိုကြီးဘဝနှင့်နေခဲ့တာ။ဘာစိတ်  မှတော့မရှိခဲ့ဘူး၊ခုဒီအရွယ်ရောက်မှ   ကျမစိတ်ကတမျိုးကိုဖြစ်လာတယ်။ဖြစ်ပုံကဒီ လို။မောင်လေးကရန်  ကုန်မှာအိမ်ထောင်ကျတယ်။သူတို့ကတိုက်ခန်းငှားနေကြတာ။သူ  တို့မှာသမီးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ကျမ တူမလေးပေါ့၊ကျမတို့ရဲ့အသဲ  လေးလေ။တနှစ်နီးနီးရှိပြီ၊အဲဒီက  နေပြီးတော့ကျမကိုရန်ကုန်ကိုခေါ်  တယ်။ဘာလို့ခေါ်လဲဆိုရင်သူ နိုင်ငံ   ခြားသွားရမယ့်ရက်နီးလာလို့တဲ့။ သူ့သမီးနှင့်သူ့မိန်းမကိုထားခဲ့ရမှာ  စိတ်မချလို့ဆိုတော့ကျမလိုက်သွား  ရတယ်။ရွာမှာအမေနဲ့ညီမကိုထား   ခဲ့ရတယ်။အဲဒီမှာကျ မကသူတို့နေတဲ့မြို့ကိုလိုက်လာရတဲ့အခါသူတို့  တိုက်ခန်းကHallခန်း၊ငှားနေတာ  လဲဖြစ်လေတော့ အခန်းတွေကန့်မထားဘူး  လိုက်ကာခန်းဆီးလေးပဲကာထား   တယ်။ကျမလည်းခန်းဆီးရှေ့အိမ်  ရှေ့မှာပဲအိပ်ရတယ်။ကျမမောင်က  နိုင်ငံခြားထွက်ခါနီးတော့ အမရှိနေ  တာတောင်မရှောင်ဘူးရှင့်။ညဆိုသူ  တို့လိုးသံတဖတ်ဖတ်နှင့်ကျမယောက်မကလည်းတအားညည်းတယ်။   အမှန်ဆိုရွာ မှာမကြားဖူးတဲ့အရာ  တွေ၊အစကတော့ရှက်တာပေါ့၊   အသံကြားတိုင်းရင်တုန်ပန်းတုန်  အမြဲဖြစ်ရသည်။။ သူတို့လုပ်ရင်ကြားရတဲ့အသံတွေက  ဒါမျိုးမကြားဖူးတဲ့ကျမအတွက်  တော့တမျိုးကြီးပဲရှင့်။တပြွတ်ပြွတ်  စုပ်သံတွေလည်းကြားရ တယ်။  အမှန်ဆိုရင်ကျမရှိတော့မောင်လေး  ရှောင်ရမှာ၊ဒါပေမယ့်သူနိုင်ငံခြား  သွားရတော့မယ်ဆိုတော့ရိက္ခာယူ   သည့်သဘော… Continue reading အပျိုကြီးရဲ့အထူးလက်ဆောင်

အပျိုကြီးရဲ့အထူးလက်ဆောင်

အပျိုကြီးရဲ့အထူးလက်ဆောင် ကျမ မသီသီမြင့် အသက်သုံးဆယ့် ငါးရှိပြီ။ကျမရန်ကုန်ကိုရောက်လာ   တယ်။ဇာတိကတော့အညာက၊အညာသူဆိုပြီးမဲမဲသဲသဲ မဟုတ်ဘူး။   အသားတော့ဖြူယုံမကဝင်းတယ်။  လှလားလို့မေးရင်တော့ရွာမှာတော့   ကွမ်းတောင်ကိုင်စာရင်းမဝင်ပေမယ့်ရွက် ကြမ်းရေကြိုအဆင့်ပေါ့။အ  သားဖွေးယုံလေးထိန်းထားနိုင်တယ်။ပြောစရာအပြစ်ကတော့နို့သေး   တာတစ်ခုပဲ။ဒီအသက်အရွယ် အထိ    အပျိုကြီးဘဝနှင့်နေခဲ့တာ။ဘာစိတ်   မှတော့မရှိခဲ့ဘူး၊ခုဒီအရွယ်ရောက်မှ   ကျမစိတ်ကတမျိုးကိုဖြစ်လာတယ်။ဖြစ်ပုံကဒီ လို။မောင်လေးကရန်  ကုန်မှာအိမ်ထောင်ကျတယ်။သူတို့ကတိုက်ခန်းငှားနေကြတာ။သူ   တို့မှာသမီးလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်။ကျ မတူမလေးပေါ့၊ကျမတို့ရဲ့အသဲ  လေးလေ။တနှစ်နီးနီးရှိပြီ၊အဲဒီက   နေပြီးတော့ကျမကိုရန်ကုန်ကိုခေါ်   တယ်။ဘာလို့ခေါ်လဲဆိုရင် သူနိုင်ငံ  ခြားသွားရမယ့်ရက်နီးလာလို့တဲ့။  သူ့သမီးနှင့်သူ့မိန်းမကိုထားခဲ့ရမှာ   စိတ်မချလို့ဆိုတော့ကျမလိုက်သွား    ရတယ်။ ရွာမှာ အမေနဲ့ညီမကိုထား  ခဲ့ရတယ်။အဲဒီမှာကျမကသူတို့နေတဲ့မြို့ကိုလိုက်လာရတဲ့အခါသူတို့   တိုက်ခန်းကHallခန်း၊ငှားနေတာ     လဲ ဖြစ်လေတော့ အခန်းတွေကန့်မထားဘူး  လိုက်ကာခန်းဆီးလေးပဲကာထား   တယ်။ကျမလည်းခန်းဆီးရှေ့အိမ်   ရှေ့မှာပဲအိပ်ရ တယ်။ကျမမောင်က  နိုင်ငံခြားထွက်ခါနီးတော့အမရှိနေ   တာတောင်မရှောင်ဘူးရှင့်။ညဆိုသူ  တို့လိုးသံတဖတ်ဖတ်နှင့်ကျမ  ယောက်မကလည်းတအားညည်းတယ်။  အမှန်ဆိုရွာမှာမကြားဖူးတဲ့အရာ   တွေ၊အစကတော့ရှက်တာပေါ့၊   အသံကြားတိုင်း ရင်တုန်ပန်းတုန်   အမြဲဖြစ်ရသည်။။  သူတို့လုပ်ရင်ကြားရတဲ့အသံတွေက   ဒါမျိုးမကြားဖူးတဲ့ကျမအတွက်  တော့တမျိုးကြီးပဲရှင့်။… Continue reading အပျိုကြီးရဲ့အထူးလက်ဆောင်